Ættjarðaröfgar

Hugmyndafræðin sem býr að baki InDefence er í rauninni sú sama og bjó að baki útrásinni og IceSave, svo kaldhæðnislegt sem það er. Þetta er sú hugmyndafræði að Ísland og Íslendigar séu yfir aðra hafnir, og geti í krafti eðlis síns og sérstöðu farið sínar eigin leiðir alveg án tillits til annarra.

Þetta er með öðrum orðum rómantísk öfgahyggja, einskonar afturhvarf til sjálfstæðisbaráttunnar, eins og fram kemur í því, að sungin eru ættjarðarlög til stuðnings InDefence.

Afhenda forseta undirskriftir

Athugasemdir

[Ólafur Jóhannsson, 2.1.2010 kl. 12:42]

Rétt skal vera rétt. Ef það er alveg kristaltært að okkur beri að greiða þessa skuld þá gerum við það. Á þeim hraða sem við ráðum við. En þar sem það liggur ekki fyrir þá samþykkjum við ekki að borga.

[Finnur Bárðarson, 2.1.2010 kl. 12:47]

Vel mælt Kristján.

[Halla Rut , 2.1.2010 kl. 20:49]

Sammála Ólafi hér að ofan.

Skil ekki alveg hvernig það eru ættjarðaröfgar þegar venjulegir skattborgarar þessa lands vilja ekki greiða skuldir einkafyrirtækja í útlöndum.

[Gísli Ingvarsson, 3.1.2010 kl. 01:19]

Halla Rut er álíka tengd og einkafyrirtækin, eftirlitsaðliarnir og ríkisstjórnin sem töldu sér með öllu óhætt að setja skattborgarana í veðskuldir. Fyrir suma hefur þessi tenging ekki náð saman. Það er fáránlegt að íslendingar lendi í þessari stöðu en það er engu að síður raunin.

Ég er því alveg sammála Kristjáni að mórallinn að baki er sá sami: sérstæða íslendinga er þeirra stærsta auðlind og að þvíer virðist alveg óþrjótandi uppspretta fráleitra hugmynda.

[Helga Kristjánsdóttir, 3.1.2010 kl. 02:28]

  Að sama skapi mætti því segja að ríkistjórn Íslands, fari sínar eigin leiðir í krafti  valds síns,og hirði ekki um að taka tillit til þings eða þjóðar,í milliríkja deilu.                   Eru menn að syngja ættjarðarlög til stuðnings InDefence?      Fínt, þau brýna betur en Nallinn hjá Samfó.    

[Kama Sutra, 3.1.2010 kl. 05:23]

Sammála þessum pistli.  Ég fékk algjöran aulahroll við að sjá þetta í sjónvarpinu.

[Jón Steinar Ragnarsson, 3.1.2010 kl. 06:29]

Tek undir með Ólafi. Ég vil ekki demba yfir okkur einhverju, sem svarar til sjö Kárahnúkavirkjunum fyrr en búið er að skera úr um það hvort okkur ber að borga.  Það virðist raunar nokkuð ljóst að okkur ber engin skylda til þess. Bretar borguðu sjálfir þessar innistæður til að forða áhlaupi á eigin banka en ákváðu svo upp á sitt eindæmi að þeir peningar væru lán til okkar. Þetta lán höfum við aldrei beðið um, né kvittað undir, enda þurftum við þess ekki. 

Ef þetta verður samþykkt, þá getur líka alþýða heimsins þakkað okkur fyrir það kaldranalega fordæmi að fría banka af allri ábyrgð, þegar myllur þeirra springa í framtíðinni og senda reikninginn á pöbulinn.  Þetta er yrði líka fyrsta skrefið til að tryggja að engu verði breytt í bankalotteríi heimsins, nema því að gera þá stikkfrí fyrir eigin mistökum, permanently.

Þú talar hér niður til landa þinna af sama lydduskap og sjálfb yrgingi og Jónas Kritjáns og Gunnar Smári.  Ekki leiðum að líkjast eða hvað?

[Einar Karl, 3.1.2010 kl. 07:37]

Ólafur og Rut:

Umheimurinn telur það einfaldlega eigingirni að samþykkja að ríkið greiði stóran hluta skulda einkafyrirtækis, þ.e. innstæður þeirra sem búa á Íslandi, en ekki innstæður útlendinga í sama banka.

[Vestarr Lúðvíksson, 3.1.2010 kl. 07:52]

það voru ekki öfgar, baráttan um landhelgina, já og öll sjálfstæðisbaráttan, barátta smáþjóðar að verja réttindi sin gagnvart nýlendukúgunarþjóðum. Hitt er svo alveg rétt Kristján, að einkabankar og einstaklingar, þeir sem taka erlend lán, verða að bera ábyrgð í eigin málum. Ekki þjóðinb öll, það er ósðilegt að ætlast til þess.

[Arnar Pálsson, 5.1.2010 kl. 12:06]

Ég er sammála þér Kristinn, og líka Einar karli.

Við þurfum að losa okkur við þessa öfga sjálfstæðishyggju, eða allavega þessi birtingarform hennar.

Íslendingar hafa margt til að vera stoltir af, en við þurfum líka að læra af hruninu. Til þess þarf uppgjör, ekki meira af því sama.

Ég er hræddur um að umræðan um Icesave samninginn í aðdraganda atkvæðagreiðslunar verði "hann sagði" - "hún sagði" rifrildi eins og oftast, án þess að málið verði almennilega krufið.